یه وقتایی تو زندگی لحظاتی پیش می آد که حس میکنی در جا زدی.همه کارها تو بدون انگیزه انجام میدی،بی رمق ،بی هدف.انگار بود و نبودت فرقی نداره .به اون باور میرسی که راستی اگه فردا نباشم چی میشه؟؟؟و اونوقته که یه صدایی از درون بهت میگه:هیچ!!!!!!همه زندگیشون رو میکنن چون مجبورن .قانون طبیعت اینه.یه جاهایی حس میکنی این همه تلاش میکنی که دیگران به موفقیت برسن اما سهم تو چقدر نادیده گرفته میشه.اینکه به بقیه کمک میکنی تا پله های ترقی رو طی کنن و ناگهان این احساس از درون مثل خوره وجودت رو از بین میبره.راستی سهم من چیه؟من کجام؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟سهم من تو خوشبختی و موفقیت بقیه چقدره؟ یاد شعر سهراب می افتم :"زندگی شاید شستن یک بشقاب است"شاید معنای زندگی همینه ولی من دنبال چیز دیگه ای هستم.کاش ازآدم قدر دانی بشه.بگن که تو هم هستی.ما بدون تو این موفقیت رو به دست نمی آوردیم .کاش میدونستن بودن توی یه چهار دیواری زجر آوره!جدا از دنیای بیرون بودن سخته !کاش میدونستن که منم برنامه هایی داشتم اما حالا فقط آرزو هستن،آرزوهایی دست نیافتنی.نشستن و نگاه کردن به بالا رفتن دیگران و گرفتن دست اونها وقت نیاز، خالی از لطف نیست اما کاش دیده میشدم.یه وقتایییییییییی بر میگردم و به زندگیم نگاه میکنم ،با تموم سختی ها و،شیرینی ها .از خودم میپرسم واقعا این منم که تا اینجا اومدم؟!یاد بعضی لحظه ها گوشه ی لبم لبخندی می کاره و یاد بعضی لحظه ها سوزشی تو قلبم.اما با تموم این اوصاف لحظه ای نیست که بخوام پا کش کنم .زندگیمو با تموم کاستی ها و خوبی هاش دوست دارم.زندگی خوب من حتما ارزش زندگی کردن رو داره.ارزش زنده بودن رو داره.ارزش اینکه کنار خانواده ای که خودم تشکیل دادم بمونم.ارزش اینکه باهاشون بخندم،قهر کنم ،آشتی کنم،گریه کنم ،برقصم و........میدونین قدیما، یه وقتایی، یه چیزایی پیش می اومد که میشدم مثل حالا! یه مدت دست و دلم به زندگی نمیرفت.هزار تا کار نیمه .اما بعد مدتی دوباره از نو شروع میکردم. بلند میشدم ،مثل گیاه خشکی که دیگه امیدی بهش نیست اما نا گهان جوونه میزنه.منم جوونه میزنم،دوباره پر از گل میشم،دوباره ........

نوشته شده در چهارشنبه 27 اردیبهشت 1391 | ساعت 10:26 ب.ظ | توسط مریم ... |سنگ صبور |